من به پسر دو ساله ام " علی " چیزهای ساده ای یاد داده ام ؛ اما آن چه او گاه گاه به من یاد می دهد ، پیچیده و عمیق است.
یکی از اولین سوالاتی که علی از خودش در آورده، این است : چی می گه ؟ 
به این ترتیب اسم هر وسیله ، حیوان ، فامیل و هر پدیده ای را که به او می آموختم اولین چیزی که درباره آن می پرسید این بود : چی می گه ؟ 
همیشه به این سووال او می خندیدم . آخر چطور می توانستم صدای هر چیزی که به او می شناساندم برایش در بیاورم.
اما روزی که آیه " و ان من شیء الا یسبح بحمده و لکن لا تفقهون تسبیحهم " را خواندم ، حیرت کردم و تازه معنی سوال پسرم را فهمیدم .
ترجمه آیه : و هیچ چیز نیست مگر اینکه در حال ستایش تسبیح او مى‏ گوید ولى شما تسبیح آنها را درنمى‏ یابید .